تو چشم تو یه حسه که اتیش به قلب من زده

خوبیه اون نگاهتو به هر غریبه ای نده

نوازش تو مثل موج دستای تو یه هم زبون

فقط برای من بمون مثل یه یار مهربون

دلم می خواد پر بزنه به یاد ابی نگات

به یاد اون روزایی که پر شدم از هرم صدات

از رفتن تو نازنین دفتر من سیاه شده

سکوت همه قلب من به خاطر تو اه شده

از مهربونیات می گم که پر شده تو خون من

از اسمی که صداقتش ریشه زده تو جون من

از بی وفاییا می گم که پر شده توی چشات

تو ذهن من فقط تویی حتی اگه خودم نخوام

یه عمره دنبال دلت دلم نفس نفس زده

من می مونم تو هم بمون دل به جداییا نده

حسه عجیب چشم تو همیشه سو سو می زنه

غربت اون نگاه تو مثل خود خود منه

دلم می خواد پر بزنه  برای مهربونیات

برای اون روزایی که پر شدم از هرم صدات

نمی دانم در سرلوحه ی نامه چه بنویسم . از کلمه ی محبوبم فراری و بیزارم چون محبوب 

یک طرفی کمتر وجود دارد . عزیزم را برای این انتخاب نمیکنم که همگان به همه کس این 

کلمه را خطاب میکنند . در پی انم کلمه ای که برازنده ی تو باشد بیابم . دوست دارم ان را 

بیافرینم همان طور که خداوند بزرگ مرا افرید و رنج های دنیا را چنان بارم کرد که هرگز

از سنگینی  ان کمرم راست نشد . اری می خواهم کلمه ای به وجود اورم که همان یک کلمه

معنای این نامه ی طولانی را در قالب کوچک خود جای دهد . میل دارم در این کلمه از کشتار

بی رحمانه ی تو از جفای تو از خنده های بی موقع تو و بالاخره از نگاه سرد  و بی فروغ تو

سخن ها گفته باشم. ساعتها می گذرد کاغذ های زیادی سیاه شده و پس از پاره شدن تسلیم

باد های شمال  گشته و به روی امواج رقصان رودخانه ی خروشان سپرده شده است ولی 

هنوز این کلمه را نتوانستم به وجود اورم و یا شاید نخواسته ام . زیرا با تمام این شکوه ها

دوستت دارم و میل ندارم هرگز دل زود رنجت سر مویی از من برنجد . بگذار این کلمه ی

لعنتی هیچ وقت به وجود نیاید زیرا از ان ترس و وحشت دارم  ترس مبهم که به اشکال

ظلمانی شبهای تیره و تار زمستان شبیه است . ترسی که چون وحشت درپناه ابر های 

سیاه  جهان را مسخر می کند. اندیشیدم بهتر است نامه را بدون سرلوحه  و اسم شروع کنم

زیرا دوست ندارم مردم بفهمند من تو را می پرستم . عجیب است اگر بنویسم به همین اطلاع

دیگران  حسادت می ورزم زیرا نمی پسندم نام تو ا اگر چه یک بار هم که شده کسی به  زبان

بیاورد و حتی در فکر نیز ا ن را مجسم بسازد . ! می بینم نامه پایان میا بد و من هنوز در

انتخاب سرلوحه ی ان باقی مانده ام ممکن است تقاضا کنم در یک شب مهتابی مانند انوار 

ماه که لرزان و گذران از پس موانع گذشته و جهان هستی را روشن میکند به اغوشم بیایی

و ضمن این که دل تاریک و غم زده ی مرا روشنی می بخشی نامی را که باید درمکتوب 

بعدی ان را عنوان کنم در گوشم زمزمه کنی؟؟؟!!!... 

هر گاه پرواز ماهیان را دیدی

و

هر گاه شنای کبوتران دیدی

و

هر گاه وفای ادمیان را دیدی

ان گاه بدان که فراموشت کردم

دل بیتاب من با دیدنت ارام میگیرد

اگر دوری ز اغوشم نگاهم کام میگیرد

مرا گر مست می خواهی نگاهت را مگیر از من

که دل از ساقی چشمان مستت جام میگیرد

تو نوشین لب میان جمع خاموشی ولی چشمم

ز هر موج نگاه دلکشت پیغام میگیرد

one ston is enough to broak a glass

one sentence is enough to break a heart

one secend is enough to full in love

&

one friend is enough to live all life

اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت

میشه با ستاره  های چشم تو مغرب نو مشرق نو بر پا کرد

میشه از برق نگات خورشید و خاکستر کرد

میشه از گندمیای سر زلفت یه عالم شعر نوشت

اره از عشق تو دیونگی هم عالمیه

اره از عشق تو مردن داره

میشه از عشق تو مرد و دیگه از دست همه راحت شد

میشه از عشق تو مرد و دیگه از دست تو هم راحت شد

اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت